monumentaal

monumentale kunst openbare ruimte

Monumentale beelden van RVS bedoeld voor de publieke ruimte.

Toont alle 6 resultaten

Laat sidebar zien

Hufterproof en duurzaam zijn helaas belangrijke eigenschappen voor kunst in de buitenruimte. Hoewel Lucebert zei dat “Alles van waarde weerloos is” behoren monumentale beelden dat niet te zijn.

Monumentale beelden van RVS zijn duurzaam en hebben een lichte en heldere uitstraling vaak met vriendelijke en uitnodigende vormen om naar te kijken.  RVS is duurzaam, onderhoudsvriendelijk en geeft een eigentijdse en strakke uitstraling. Bekijk de voorbeelden van unieke monumentale beelden en sculpturen van Inox.

Een monumentaal kunstwerk – de mogelijkheden

Als beeldend kunstenaar maak ik graag monumentale sculpturen en beeldhouwwerken van moderne materialen. Bij voorkeur werk ik met RVS, maar op verzoek gebruik ik ook glas, brons en cortenstaal.

Waarom werk ik graag met RVS voor monumentale beelden? Ten eerste omdat ik RVS mooi  vind, maar vooral ook omdat RVS duurzaam, strak, stralend en sterk is. En blijvend mooi!

 

Kennismaken?

Graag maak ik met u kennis. In een vrijblijvend gesprek luister ik aandachtig naar wat u wilt vertellen, uw ideeën en wensen. Als er een klik is waarbij u het gevoel heeft dat ik de aangewezen persoon ben om het kunstwerk voor u te maken ga ik voor u aan de slag met het maken van een aantal ontwerpen.

Ook als u nog geen idee heeft hoe een kunstwerk of sculptuur voor u of uw organisatie eruit moet komen te zien denk ik graag met u mee! Kijk ook rond op deze website voor inspiratie.

Voor een vrijblijvend gesprek kunt u mij bellen op 06-49351338. Of stuur  een e-mail naar info@jeroenstok.nl.

kunstenaar Jeroen Stok

Jeroen Stok

 

 

Monumentale kunst

Monumentale kunst is een tak van de beeldende kunst die een breed scala aan werken omvat die zijn gemaakt om te harmoniseren met een specifieke architecturale omgeving, zowel qua thema als qua structureel en chromatisch ontwerp. Monumentale kunst omvat monumenten, architectonische versieringen (beeldhouwkunst, schilderkunst en mozaïeken), glas-in-lood, openbare beeldhouwkunst en fonteinen. (Sommige schrijvers beschouwen architectuur ook als een vorm van monumentale kunst.)

Representatieve composities gemaakt voor de gevel of het interieur van een gebouw, evenals monumenten die zijn opgetrokken op openbare pleinen, zijn meestal bedoeld om de brede massa te belichamen en vertrouwd te maken met de meest algemene sociale en filosofische ideeën van die tijd of om de herinnering aan een eminente persoon of belangrijke gebeurtenis.

Monumentale kunstwerken

Door een synthese te vormen met architectuur, geven monumentale kunstwerken uitdrukking aan het idee vervat in een gebouw, ensemble of architectonisch georganiseerde ruimte. Vaak zijn ze relatief op zichzelf staand en vormen ze het dominante onderdeel van een ensemble. Een streven om verheven ideeën tot uitdrukking te brengen, dicteert de majestueuze taal van hun artistieke vormen en hun scalaire relatie tot de mens, omringende objecten en ruimte, en tot de natuurlijke omgeving.

Complementair in architectuur?

Een aantal monumentale kunstwerken is niet bijzonder ideologisch en speelt meestal een complementaire rol in de architectuur, waarbij ze de oppervlakken van muren, plafonds en gevels decoratief organiseren. Twee series fresco’s van Raphael in het Vaticaan – die in de Stanze en die in de loggia’s – zijn voorbeelden van de twee soorten monumentale kunst. In de Stanze-fresco’s, die worden gekenmerkt door filosofische bespiegelingen over de wereld en over de grootsheid van de mensheid, overheerst het representatieve element. De fresco’s in de loggia’s zijn decoratief, grenzend aan het decoratieve (een tendens die soms monumentale decoratieve kunst wordt genoemd). Er bestaat geen scherpe grens tussen deze twee soorten monumentale werken.

Relatie monumentale kunst en architectuur

Door de kunstgeschiedenis heen zijn er verschillende technieken gebruikt om een ​​relatie te leggen tussen monumentale kunst en architectuur, variërend van de herhaling in een schilderij of sculptuur van de articulaties en ritmes van een gebouw tot het gebruik van apparaten die contrasteren met de structuur van een gebouw. De muurschildering in de Romeinse huizen van Pompeii omvat bijvoorbeeld de muurschilderingen die plat en decoratief zijn en die ruimtelijke illusies creëren en de vlakheid van de muur visueel verhullen.

Decoratief

Naast het ‘inschrijven’ van monumentale composities in architectonische elementen (bijvoorbeeld de frontons, friezen en metopen van oude Griekse tempels), worden architectonische oppervlakken vaak verfraaid met decoratieve gevels (bijvoorbeeld middeleeuwse Midden-Aziatische gebouwen, met gevels bedekt met geglazuurde tegels). ; 17e-eeuwse muur- en plafondschilderingen in Russische kerken). De keuze van het ene of het andere type decoratie hangt af van de kijk van de kunstenaar en van het algemene karakter van de heersende kunststijl.

Bronnen monumentale kunst

De bronnen van monumentale kunst gaan terug tot de primitieve samenleving. Menhirs, cultische standbeelden en grotschilderingen belichaamden de opvattingen van de primitieve mens over de kracht van natuurlijke krachten en legden hem aan het werk vast. Met de opkomst van sociale klassen werden sociale relaties de bepalende factor in monumentale kunst. De principes van monumentaliteit en bestendigheid die de overhand hadden in de oude Egyptische kunst werden verondersteld, onder de omstandigheden van een slavenhoudersmaatschappij, de immobiliteit van de sociale orde en de vergoddelijking van de persoonlijkheid van de heerser te versterken (bijvoorbeeld de Grote Sfinx van Gizeh); maar in een historisch geconditioneerde vorm symboliseerden deze principes ook concepten betreffende de kracht van de menselijke rede en de triomf van het menselijke collectief over de krachten van de natuur.

Idealen monumentale kunst

Monumentale kunstwerken doordrenkt met geloof in menselijke schoonheid en waardigheid werden geproduceerd tijdens het hoogtepunt van de oude Griekse slavenhoudende democratie (bijvoorbeeld de sculpturale versiering van het Parthenon in Athene). In realistische vormen belichaamden deze werken de humanistische idealen van de oude Griekse stadstaat.

De gotische kathedraal, met zijn picturale en sculpturale versieringen, gaf uitdrukking aan het groeiende zelfbewustzijn van de steden en het enthousiasme voor arbeid die de leden van de stadscommune bezaten (bijvoorbeeld de sculpturale versiering van de kathedralen in Reims, Chartres en Naumburg).

De landelijke spirituele opkomst in Italië tijdens de Hoge Renaissance (eind 15e tot het eerste derde deel van de 16e eeuw) kwam volledig tot uiting in monumentale kunstwerken. Deze werken worden gekenmerkt door hun brede sociale commentaar en zijn gevuld met titanische kracht en intens drama (bijvoorbeeld Michelangelo’s standbeeld David en fresco’s op het plafond van de Sixtijnse Kapel).

Van het einde van de 16e tot het midden van de 18e eeuw werd het politieke en intellectuele leven van een aantal landen van Europa en Zuid-Amerika grafisch weerspiegeld in barokke monumentale kunst. Hoewel nauw verbonden met de monarchie, de aristocratie en de kerk, en bedoeld om hun macht te verheerlijken en religieuze gevoelens te wekken, weerspiegelde barokke monumentale kunst ook de vooruitstrevende opvattingen van de tijd over de veranderlijkheid en onophoudelijke ontwikkeling van de wereld (bijvoorbeeld de sculpturen en fresco’s in Italiaanse paleizen en kerken uit het midden van de 18e eeuw of de sculpturen van L. Bernini).

De opkomst van het nationale zelfbewustzijn en de toenemende invloed van de ideeën van de Verlichting in Frankrijk en Rusland werden weerspiegeld in de Russische neoklassieke monumentale kunst uit de tweede helft van de 18e en het eerste derde deel van de 19e eeuw.

Over het algemeen heeft monumentale kunst in de 20e eeuw ingrijpende veranderingen ondergaan. Het weerspiegelt de tegenstrijdigheden die de moderne tijd vergezelt evenals de onrust en het zoeken naar nieuwe wegen tot expressie en samenleven.  Puur formele experimenten en de intensivering van het esthetisch subjectivisme, vaak leidend tot de scheiding van kunst en werkelijkheid, bleken nauwelijks gunstig voor de ontwikkeling van monumentale kunst; de snelle ontwikkeling van technologie en kunst in de moderne tijd zorgden voor extra monumentale kunst vaak ingebed in architectuur, en commercie: een bijzondere heropleving van monumentale kunst met vernieuwde passie en overtuiging.

De monumentale kunst uit de twintigste eeuw wordt gekenmerkt door een scherpe actuele oriëntatie en een persoonlijke, emotionele benadering waarbij opdrachtgever en gebruiker een belangrijke rol spelen.